อ่า....(ทำไม่ก่อนจะเริ่มต้องพูดคำนี้?)

วันนี้วันอะไรเอ่ย ? ......

เดาไม่ออกใช่ม้า (เข้าเรื่องเถอะ ชักจะเลอะละ) -"-

วันนี้ก็วันเกิดป๋านั่นไง ป๋าที่ว่าไม่ใช่เสี่ยเลี้ยงที่ไหน แต่ว่าเป็นสามีของแฟนเราเอง อ่า.... งงกันไปใหญ่ คืองี้ วันนี้วันเกิดป๋าฮันไง

แล้วป๋าฮันอะก็เป็นคนรักของวอนวอนของเรา (ของฉันด้วย...ซิน) ไม่อาว ไม่อาว เราก็รักซินนะ แต่ว่าบล็อกนี้อะ จะมีก็แต่วอนฮันนะซินจ๋า ซินน่ะเป็นเจ้าแม่คอยต๊อดเด็กหนุ่มไปเหอะ มาหาวอนกะฮันเป็นพักๆเราก็ไม่ว่า คริคริ >////////////<

เอาละ กลับมาเข้าเรื่อง คือว่าวันนี้จะมาอวยพรวันเกิดให้ฮัน แล้วเผื่อไปถึงวอนพรุ่งนี้ด้วยนะ อูย น่ารัก

ยังไงก็ขอให้ป๋ามีความสุขนะจ๊ะ เป็นที่รักของวอนเยอะๆ แล้วก็ทำตัวสวยๆเข้าไว้นะป๋า เดี๋ยววอนไปหลงคนอื่นอะ ถึงหนู (ช่างกล้าเรียกตัวเองแบบนี้) จะรักวอนนะ แต่ว่าวอนมันเจ้าชู้อะ มันจะต๊อดทั้งวงแล้วมั้งอะ เห็นเกาะแกะไปทั่ว กะ ฮยอกแจมันยังไปเกาะแกะอะ

บุณแค่ไหนแล้วมันไม่ไปยุ่งกะหมีคัง ฟ้าผ่าแน่งานนี้ -"- เพราะงั้น รักกันให้นานๆ แล้วก็มีความสุขสมหวังในทุกอย่าง ประสบความสำเร็จดังที่ตั้งใจนะป๋า นะวอน รักทั้งคู่เลยนะ

เอาละ ไหนๆก็ฤกษ์ดีมาพูดเรื่องเอสเจละ งั้นเรามาต่อเรื่องที่เคยค้างไว้ดีกว่า

เรื่องอะไร?

ก็เรื่องที่เราได้ไปมีทเอสเจไง อยากจะบอกว่ารู้สึกตัวเองโชคดีมากๆๆๆ ขอบคุณพระเจ้าได้คำเดียวงานนี้ แล้วที่ปลื้มเนี่ย ก็เพราะว่า เราน่ะ เพิ่งจะเป็นแฟนเอสเจได้ไม่นาน คือบ้าดงบังมาก่อน แล้วเพิ่งมาบ้าเอสเจ แต่ถ้าจะให้พูดความจริงคือบ้าวอนอะ วอนกะฮัน เมื่อปลายปีนี่เอง ดงบังก็เพิ่งบ้าราวๆช่วงเดือนพ.ย.นั่นแหละ แล้วก็ต่อๆกันมา เพราะมันเหมือนแพ็คคู่ไง แบบชอบดงบังแล้วต้อง

ชอบเอสเจ (แต่ก็มีนะที่มันชอบเอสเจแต่ไม่ชอบดงบัง เพื่อนเราเองอะ)

แล้วที่เรารู้สึกโชคดีเพราะว่า เราเนี่ย อยากจะเจอวอนมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มีแต่คนเล่าให้ฟังว่าวอนอะเกิดมาเพื่อหล่อ

รู้สึกจะเป็นยัยไนท์นะถ้าจำไม่ผิด ถ้าผิดเจ๊ขอโทษนะ แต่ว่าก็ได้รับคำยืนยันอีกทีจากช่างภาพที่ออฟฟิศว่าจริง มันเลยตื่นเต้น

ตอนรู้ข่าวว่าเอสเจจะมาอะ กรูอยากรู้ว่าไอ้เกิดมาหล่อเนี่ย !!!!!!!! มันเป็นยังไง?

แล้วเราก็ได้คำตอบที่ฟ้าประทาน ประมาณนั้นเลย เพราะว่าเราฟลุกมาก ได้มีทเอสเจ อันนี้ต้องขอบใจปูล่ะ ที่ช่วยเจ๊อีกแรง รู้สึกดีที่ในขณะที่บางคนชอบมานานกลับไม่ได้เป็นหนึ่งในพันนั่น(เราเห็นใจมากเพราะเป็นเราก็เสียใจอะ) แต่เราได้ เราเลยดีใจสุดๆ

แถมความกังวลก่อนหน้านั้นว่าตัวจะไม่ได้ลายเซ็นของวอนจะเป็นจริง เพราะว่าฝันเห็นชินดงอะ แล้วก็เป็นจริง ...........

เป็นจริงที่เราไม่ได้ลายเซ็นวอน

แต่ แต่ แต่

มันดีกว่านั้น เพราะเราได้ลายเซ็นของน้องด๊อง น้องที่เราชอบรองจากวอนอะ คือเราชอบวอน (ฮันด้วย เพราะฮันเป็นของแถมติดมาจากวอน) แล้วก็ชอบด๊อง ยังคิดอยู่ว่าถ้าไม่ได้วอนขอให้เป็นด๊องหรือป๋าก็ได้ แต่ใจก็อยากได้ของวอนมากกว่า

แล้วขณะที่รอเข้าแถวอะ เราก็เปิดหน้าคู่ของวอนกะป๋าไว้ กะว่าถ้าได้คนนึงคนใด จะกระซิบให้อีกคนเซ็นด้วย จะหน้าด้านขอ

เพราะเขาอยู่หน้าเดียวกันแล้วนี่ใช่มะ แถมป๋าก็นั่งติดกะวอน โดยมีน้องด๊องขนาบข้างป๋าอีกที เราก็เลยรู้สึกโชคดีมาก ไม่มองไปทางไหนเลย มองมันเจ้าพวก 3P นี่แหละ (แอบคิดจะแต่งฟิก 3P ของสามคนนี้ด้วย one night in Bangkok อะไรประมาณนั้น คริคริ)

แล้วตอนก่อนขึ้นไปอะ เจ้าเบลมันดันมาบอกว่ามันอยากได้วอน แล้วแถวที่เราอยู่ก็ว่าง่ายอะ แต่ละคนชอบแทบไม่เหมือนกัน เลย

เรียงแถวกันเลยว่าใครจะอยู่ตรงไหน พอเจ้าเบลบอกงั้น เจ๊เลยทำใจ สงสารน้องให้น้องก็ได้(แต่สรุปเจ๊ก็ไม่รู้ว่าหนูได้ใครอะ? ลืมถาม)กรรม !!!!!!

เลยเดินจะไปหาป๋าแทน แต่ดันโดนผลักมาตรงด๊อง แบบว่าเราก็ไม่คิดอะไรไง ด๊องก็ด๊องวะ ชอบเหมือนกัน แต่เวรกรรมดันเปิดหน้าวอนฮันไว้ พอวางลงตรงหน้าด๊อง คุณน้องเธอคงเก็ทอะว่าเราอยากได้ของใครคนใดคนหนึ่งในสองคนนี้ เธอก็ทำหน้างอนอะ

เราก็แบบ อย่างอนดิ (เข้าข้างตัวเอง) แต่น้องเธอทำปากยื่นจริงๆนะ ถ้าถ่ายรูปได้ถ่ายมาแล้ว แล้วเราก็เลยจะเปิดหารูปคุณน้องเธอ

แต่กรรมอีกที่หาไม่เจอ ไม่รู้อยู่ด้านหน้าหรือหลัง เพราะปฏิทินอันนี้ไม่เคยเปิดดูเอง มีแต่คนมาขอดู เราก็รู้แต่หน้าวอนฮันไง

คุณน้องเธอก็ช่วยเราหาด้วยท่าทางขันแข็ง แม้เธอจะงอนหน่อยๆ เราก็ได้แต่พร่ำ พูด แอมซอรี่ แอมซอรี่ อยู่นั่นแหละ (พูดเกาหลีไม่เป็นอะ) คุณน้องเธอจับด้านนึง เราจับด้านนึงช่วยกันเปิด พอเปิดเสร็จคุณน้องเธอก็ร้องออกมาเสียงสูงเลย

"อ๊า....."

ประมาณว่าเจอแล้วอะ เราก็แบบยิ้มให้เป็นเชิงขอโทษ จากนั้นคุณน้องเธอก็ก้มหน้าก้มตาเซ็นของเธอไป ด้วยความที่เราไม่อยากเสียโอกาส

เลยหันไปหาป๋าที่นั่งข้างๆกันว่าขอจับมือได้ไหม (เป็นภาษาอังกฤษ) ป๋าแกก็แบบจ้องหน้าเรานิ่ง เราก็คิดว่าป๋าจะไม่ยอม แต่แววตาป๋านี่บ่งบอกว่างงสุดๆ

เราไม่แน่ใจ เลยแกล้งยื่นมือออกไป เท่านั้นคำตอบก็กระจ่าง ป๋าแมร่งไม่เข้าใจ ใจคอที่เรียนไปในฟลูเฮาส์อะ ลืมหมดแล้วเรอะ เพราะกรูมั่นใจว่ากรูพูดชัดแจ๊วสำเนียงใช้ได้ (ใครบอกหล่อน...) ป๋าหน้าเอ๋อมาก เที่ยวนี้ที่เราเจอป๋า ป๋าจะอยู่ในโหมดเอ๋อตลอด

นอกเรื่องหน่อย ตอนจบรายการซี้ดแล้วอะ เราก็จะกลับบ้าน ก็เดินมาออกมาทางทางออกเพื่อจะขึ้นรถ แต่ว่ารถของพวกเอสเจมาจอดติดอยู่ตรงปากทางออก เพราะว่ารถในสวนลุมไนท์รถมันติดไง

เราก็เลยโชคดีได้เห็นป๋าอีกต่อ หาวอนไม่เจอแล้ว ไม่รู้ไปไหน เห็นแต่ด๊องอะ เราก็แบบว่าโบกมือให้ป๋าอะ แต่ป๋าก็เอามือเกาะกระจกนิ่งแบบตุ๊กแกเลยนะ จ้องมองแสงสีของสวนลุมไนท์แล้วก็เหม่ออะ

คิดดู เราตัวออกน้องๆช้างอะ ป๋ากลับไม่เห็น โบกมือตรงหน้าป๋าตรงนั้นมีเด็กไม่กี่คนเพราะที่เหลือกะลังวิ่งตามมาอะ แต่ป๋าไม่สน คือไม่เห็นหรือไม่สนไม่รู้ รู้แต่คิบอมคงรำคาญจากที่นั่งชันขาขึ้นมายังกะเตรียมจะเอนหลังนอนแล้วอะ ก็เลยยกมือบ๊ายบายมาทางพวกเรา

เราก็แบบ เออ ประทับใจ ถ้าจะให้ดี หันไปปลุกสะกิดคนข้างหน้า (เอ๊ะ หรือหลังวะจำไม่ได้แล้ว) หน่อย ให้เลิกเหม่อซะที

เอาละเข้าเรื่องต่อ พอเรายื่นมืออกไป ป๋าก็ทำหน้าเหมือนกะว่า อ๋อ !!!!!!! อะไรทำนองนั้น แล้วก็ยื่นมือมาให้เราจับ มือป๋าร้อนมาก

พอจับเสร็จเราก็แต้งกิ้ว แล้วกลับมาหาด๊องที่เซ็นเสร็จแล้ว นานมาก ได้แต่ขีดเนี่ยนะด๊อง? แล้วเราก็ได้จับมือด๊องขอบคุณ แต่กับป๋ามือเดียวใช่ปะ กะด๊องเราจับสองมือ เพราะเรายื่นมือไปน้องยื่นมาสองมืออะ น้องน่ารักมากเลย ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสร็จ แล้วเราก็เก็บของเตรียมไว้มือนึง ประมาณว่า วอน แกหนีฉันไม่พ้นแน่ กรูจะไม่ทำให้ความตั้งใจล้มเหลวแน่ (นี่เมริงจะทำไรเนี่ย) ในช่วงเวลาที่เราเดินจากด๊องจะพ้นตัวป๋านั้น ด้วยความรวดเร็วเรากะจะยื่นมือออกไปให้วอนจับ

แต่ แต่ แต่ โชคดี โคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เพราะวอนเหมือนรู้ใจเราอะ >/////////////< (เพ้อ) วอนสบตาเราที่เราเดินผ่าน ประมาณว่าอีนี่แมร่งบังกรูทุกอย่างเลยต้องมองหน้ามันหน่อยประมาณนั้น แต่จะเพราะอะไรเราก็ไม่สน เพราะวอนมองตาเรา จ้องตาเรา อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก >//////////////////<

ดีใจจนจะช็อกแล้ว ยังจำสายตานั้นได้เลยอะ ตอนที่วอนมองอะ เพ้อไปเลยหลายวัน แทบนอนไม่หลับคืนนั้น

แล้วเมื่อวอนมองเราก็มีโอกาสทำฝันให้เป็นจริงใช่มะ เราก็เลยยื่นมือออกไปตอนเดินผ่านวอน วอนก็แบบว่า อึ้ย ยังกะรู้แน่ะ น่ารักจริงเลยใจเราตรงกัน ( อีนี่เป็นเอามาก) สำเร็จแล้วละที่กรูชอบ วอนยื่นมือมาให้ทันที แล้วเราก็ได้สัมผัสมือกะสุดที่เลิฟ

ถึงแม้มือวอนจะร้อนเหมือนป๋า ทำไมนะ นั่งใกล้กันแค่นี้ถึงกลับร้อนลุ่มเลยเรอะ ( ทีมือน้องด๊องกลับเย็นเฉียบอะ)

นั่นแหละ ความประทับใจของเรา จบกันง่ายๆเลยนะ

นี่ถ้าเราได้ลายเซ็นวอน เราคงจ้องโฟกัสไปที่วอนอย่างเดียว อาจจะไม่สนใจ ด๊องกะป๋าไปเลย แต่เพราะเราได้น้องด๊อง เราเลยโชคดีสามต่ออะ

โชคดีสุดๆ ครั้งแรกที่ตามได้ขนาดนี้เราก็แทบจะกรี๊ดลั่นแล้ว แอบหวังว่าตอนดงบังมาจะมีโอกาสโชคดีแบบนี้

มั่งนะ เอเมน